Każde dziecko potrzebuje miejsca, w którym czuje, że jest częścią czegoś większego. Swojej paczki, swojej ekipy, grupy, w której może być po prostu sobą.

Ostatnio coraz częściej mówi się o kondycji emocjonalnej dzieci i młodzieży. O samotności, trudnościach w nawiązywaniu relacji i potrzebie akceptacji. I choć nie ma jednej odpowiedzi na wszystkie te problemy, jest coś, o co zdecydowanie warto zadbać: dawać dzieciom jak najwięcej okazji do budowania relacji w prawdziwym świecie.

Nie tylko w szkole, wśród tych samych kolegów i koleżanek. Również w nowych, przyjaznych przestrzeniach, w których mogą poznać innych, odkryć siebie i przekonać się, że czasem z zupełnie obcą osobą można złapać niesamowity wspólny język.

I właśnie dlatego tak bardzo wierzę w wartość wspólnych wyjazdów.

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami... Pamiętacie jeszcze swoje podwórkowe ekipy?

Ktoś był najlepszy w wymyślaniu zabaw. Ktoś zawsze miał najbardziej szalone pomysły. Ktoś inny na początku trochę odstawał od grupy, ale po kilku dniach okazywało się, że bez niego nie ma już tej samej zabawy.

Bywały kłótnie, obrażanie się, godzenie i ustalanie zasad na nowo. Czasem trzeba było nauczyć się odpuścić, czasem zawalczyć o swoje, a czasem zwyczajnie zaakceptować, że nie wszyscy myślą tak samo.

I choć wtedy pewnie nie zastanawialiśmy się nad tym w kategoriach rozwoju społecznego, właśnie w takich sytuacjach uczyliśmy się życia z innymi ludźmi. Dziś nasze dzieci również tego potrzebują. Potrzebują przestrzeni, w której relacje nie kończą się na kolejnym "lajku", a nieporozumienia na wymownym "unfollow".

Dajmy im przestrzeń na poznaniu się bliżej, przełamywaniu być może pierwszych niechęci, które po kolejnych wspólnych aktywnościach zamieniają się, często ku naszemu zdziwieniu, w coraz więcej "wspólnych mianowników". Zaczęło się od zwykłego „cześć”, a skończyło przyjaźnią na lata. Żeby jednak dać komuś szansę, trzeba najpierw mieć okazję go poznać.

PROSTE, ŻYCIOWE REGUŁY: Nie każdy musi być naszym najlepszym przyjacielem. Ale każdy zasługuje na szansę i szacunek.

Im szybciej dzieci to zrozumieją, tym lepiej dla wszystkich, zwłaszcza dla nich samych.

To jedna z tych prostych zasad, które w teorii wydają się oczywiste, a w praktyce potrafią być naprawdę trudne. Dzieci uczą się akceptacji, szacunku i empatii nie tylko wtedy, gdy ktoś im o nich opowiada. Przede wszystkim wtedy, kiedy mogą ich doświadczyć.

Kiedy trafiają do grupy, w której nie wszyscy są tacy sami. Kiedy muszą współpracować z kimś, kogo jeszcze nie znają. Kiedy okazuje się, że ktoś nie jest tak dobry w sporcie, jak pozostali, ale ma świetne pomysły. Że ktoś jest nieśmiały, ale potrafi być niesamowicie pomocny. Że ktoś popełnia błędy, przeżywa gorszy dzień albo potrzebuje trochę więcej czasu, żeby się otworzyć.

I że to wszystko jest w porządku.

Wspólne wyjazdy dają dzieciom okazję do poznawania ludzi bez etykietek, które czasem przyklejamy sobie nawzajem w codziennym środowisku. Bez konieczności ciągłego udowadniania, kim się jest i do jakiej grupy się należy.

Można zacząć od nowa. Można pokazać się z innej strony. Można zostać zauważonym za coś, czego nikt wcześniej nie dostrzegł. A przecież akceptacja innych zaczyna się również od tego, że sami możemy poczuć się zaakceptowani. Tacy, jacy jesteśmy.

Ferie to kolejna szansa. Warto ją wykorzystać.

Oczywiście, że liczą się ciekawe zajęcia, sprawdzony ośrodek i ludzie, którzy potrafią zarazić dzieci entuzjazmem. Ale dla mnie równie ważne jest to, co dzieje się pomiędzy kolejnymi punktami programu. Wspólne śniadania. Rozmowy podczas zbiórek. Wieczorne wygłupy, śmiechy. Drużyny, które rano były przypadkową grupą dzieci, a wieczorem mają już własne żarty i wspólne historie.

Dzieci uczą się współpracy, samodzielności i radzenia sobie w nowych sytuacjach. Przekonują się, że nie muszą być najlepsze we wszystkim, żeby mieć coś ważnego do zaoferowania. Nie oznacza to, że każdy wyjazd rozwiąże trudności w relacjach. Może jednak stworzyć przestrzeń do zdobywania doświadczeń, które zostają z dzieckiem na dłużej niż wspomnienie kolejnej atrakcji.

I właśnie takie doświadczenia są dla mnie jedną z największych wartości wspólnych wyjazdów. Uwielbiam to obserwować na własne oczy. Oczywiście nie możemy obiecać, że każdy wyjazd przyniesie przyjaźń na całe życie. Możemy jednak zadbać o to, by dzieci miały okazję się spotkać, wspólnie przeżywać, rozmawiać i poznawać się bez presji.

Może Twoje dziecko wróci z nową przyjaźnią. Może z większą odwagą, nowymi zainteresowaniami albo przekonaniem, że warto czasem zrobić pierwszy krok i odezwać się do kogoś nowego. A może wróci z historią, którą będzie opowiadać przez kolejne tygodnie (jak tylko odeśpi swoje :))? Każda z tych rzeczy ma znaczenie.

W AVENTURAS naprawdę chcemy dawać dzieciom nie tylko świetnie zorganizowany czas, ale też przestrzeń do budowania relacji, podejmowania wyzwań i poznawania siebie nawzajem. Bez presji, że każdy musi zostać najlepszym przyjacielem każdego. Za to z miejscem na ciekawość, otwartość i zwykłą ludzką życzliwość.

Właśnie stąd wzięła się nasza idea Smart-off, którą kierujemy się od początku działalności. Chcemy, żeby telefon nie był pierwszym wyborem w każdej wolnej chwili, a dzieci i nastolatkowie (!) miały okazję przekonać się, ile może się wydarzyć, kiedy zamiast w ekran patrzą na siebie nawzajem. I to naprawdę działa! Kiedy wokół tyle się dzieje, wspólne przygody wciągają, a ekipa zaczyna mieć swoje historie, telefon schodzi na dalszy plan. Nagle okazuje się, że jedna godzina co drugi dzień nie jest taka straszna ;) 

Bo nie chodzi o to, żeby dzieciom coś zabierać. Chodzi o to, żeby dać im coś w zamian: dopaminę w najlepszym wydaniu - prawdziwe emocje, relacje i wspomnienia, których nie da się przewinąć!